گل همیشه بهار ...
از سوراخ کاهگل های دل بوی سستی می آید بوی تکراری شدن یک تکرار و تو چه قدر میخواهی ادامه دهی این تکرار تکراری ات را ؟ تا کجا پیش خواهی رفت ؟ کاهگل های زندگی لحظه لحظه در حال فروریختنندو ماهیچه های حیات آنقدر زخمی شده اند که بوی خون میدهند . خونی که برایم روزی سنبل عشق بود !!سنبل زندگی و حال سنبل تنفسیست بی محتوا ! و من هر بار آمدم فریاد بزنم پنجه های بی عدالتی گلویم را فشدر و من هر بار خواستم پرواز کنم بالهایم را چیدند و خون من هر بار خواست جاری شود مویرگ های حیات گرفتگی پیدا کرد ! انتظار
انتظار خیلی قشنگه توی چشمای زمونه واسه اون کسی که قدر انتظارو خوب میدونه نمیخوام عاشق بمونی نمیخوام از عشق بخونی واسه این دل پر از غم که دلت رو میسوزونه حرف پروانه شدن نیس به خدا غمام زیادن اگه من دوست ندارم جون تو تقصیر اونه آخه دنیام پره درده دل آینه پره گرده من یه مار غصه دارم تو شدی گلای پونه میدونم تو نازنینی عشقو تو چشام میبینی چشم من قفط یه آینست عشق تو چشم خودتونه تو نگو واسم میمیری توی دام من اسیری من نمیتونم بسازم واسه ی تو آشیونه دل تو مثل پرنده میپره تا مرز بودن ولی قلب من یه ماهی دوست داره اینجا بمونه گل همیشه بهارم ریشه ی من توی خاکه برو دنبال یه بلبل که واست آواز بخونه انتظار خیلی قشنگه ارزشش قدر یه دنیاست انتظار بکش برای اون که قدرتو بدونه
گل همیشه بهار
- انسان چیزی نیست به جز باورهایش و آنچه در قلب خویش میپرورد - کارنامه ی حیات ما جمع کل انتخاب هاییست که در طول حیات خویش داریم دکتر وین دایر کفشهایِ فرسوده ی احساس باز هم می میآید و باز هم میخواند صدای رد پایی کهنه را ... کفشهایِ فرسوده ی احساس چه قدر سختگیر است آن هنگام که مارا به جلو میکشاند و صدای خش خش مقاومت پاهایمان بر روی ریگزارچون صدای گذر مولوکولهای هوا در گوشمان پیچیده است و آن را دیگر نمیشنویم ... کفشهایِ فرسوده ی احساس بوی پوسیدگی خاطرات کهنه را میدهد . بوی نگرانی بوی درد فرسوده شدن و روزی خواهد رسید کفشهایِ فرسوده ی احساس پاره خواهند شد ...
مرو که دردمرا با نگاه چاره کنی شعر از مهدی ، مقدسی-تخلص یاحق دیگر به خدایم نمیگویم که مشکل بزرگی دارم به مشکلم میگویم : خدای بزرگی دارم سلامی به پهنای دریای محبت و ارتفاع موجهای آن این چند وقت به خاطر امتحان هام و اومدن خواهر عزیزم به ایران نتونستم وبلاگم رو آپدیت کنم از همه ی دوستای مهربونم که این مدت واسم کامنت گذاشتن ممنونم . سعی میکنم ازین به بعد زود تر آپدیت کنم ... ــ همیشه به یاد داشته باشیم که هیچ کس شاد نیست مگر آنکه به آن معتقد باشد ــ عشق ما میسازد بدون آنکه من را از بین ببرد . ــ آنکه پرنده نیست نباید بر پرتگاه آشیانه بسازد ... ( نیچه )
درختان زندگی را زندگی میکنند ... درختان با وزش نسیم شاخ و برگ خود را میآرایند ... درختان زیر بارش سنگین باران و تگرگ کمر خم میکنند ... درختان یکجا میمانند ... درختان به همان جا که هستند دل میبندند و فراتر از حد خود را نمیبینند ... درختان با همه ی بلندیشان اجازه میدهند پرندگان بر شاخه هایشان آشیان کنند ... درختان سردرگم نیستند ... درختان ریشه در خاک دارند ... ایکاش ما هم درخت بودیم .
- با همه چیز در آمیز و با هیچ چیز آمیخته نشو ... ((دکتر علی شریعتی )) - از دوست خود مانند جان خویش نگاه داری کن ((شکسپیر)) (( زندگی کردن ... تلف بودن ... پلاسیدن ... نطفه ای را پرورش دادن ... و این تکرار تکرار است )) ٢٠/2/ روزی که گذشت و من یکسال بزرگتر شدم ... سالی دیگر گذشت و من دورتر از تو ای کودکی های معصوم .. دورتر از بوی آبنبات چوبی قرمز رنگ و دمپایی های گلدار ناخرسند ... دور تر از خنده های مملو از حجم شادابی ... دورتر از قهر های کودکانه و بی پردگی آن آشتی های نایاب ... دور تر از فرار های پی در پی و گرگی های بی غل و غش ... دور تر از زمین خوردن ها و زخمهای محزون سرزانوان و اشک های چون مروارید ... یادم میآید میگفتند : (( بزرگ که شدی یادت میره )) و حال من بزرگ شده ام ! انقدر بزرگ که دیگر زخم های سر زانوانم و جای گاز همبازی کوچک از روی بازویم را از یاد برده باشم . و چه زیبا از یادم رفت تمام غمها ی آن روزگار زیبا و چه شیرین یاد میکنم از آن دوران ... و در آرزوی همان روزهای خالی از غم ... روز هایی که درد معنایش براورده نشدن خواسته ی کوچکمان بود !!! و حال چه قدر آرزو میکنم آن لکه ی سیاه روی بازویم را که حاکی از دعوایی کودکانه بود ... خسته ام ... خسته از فردایی که امروزش را میبینم و بر دیروز هایش افسوس میخورم . و میترسم ... میترسم از بزرگ شدن !! از فردایی میترسم که بر امروزم افسوس خواهم خورد ... ـــ هر پرسشی که بتوان درکش کرد پاسخی نیز دارد ـــ مشکلات را به چشم لذاتی کوچک بنگر که همراه خود دانش و دگرگونی به ارمغان میآورند ــ آدم ها به هم گل میدهند چون معنای حقیقی عشق در گل ها نهفته است کسی که سعی کند صاحب گلی شود پژمردن زیباییش را هم میبیند . اما اگر به همین بسنده کند که گلی را در دشتی بنگرد همواره با او میماند چون آن گل با شامگاه ... با غروب خورشید با بوی زمین خیس و ابر ها و افق آمیخته است . پائولو کوئلیو (بریدا)
میان این برهوت این منم من مبهوت تو بودی و یاد تو و عشق تو
بخند تا که شبم را پر از ستاره کنی
تبسم تو دلم را ستاره باران کرد
رسم به ماه اگر خندهٌ دوباره کنی
به دانه دانه اشگم نگاه کن ای ماه
که از ستاره فزون است اگر شماره کنی
به عشق در برت آیم اگر اجازه دهی
به شوق، جان بسپارم اگر اشاره کنی
عقیق بوسه به لبهای من، نگین وفاست
نهم به لالهٌ گوشت که گوشواره کنی
نگاه تو دمیدن ستاره نگاه من غروب روی شیشه
تو هدهد سلیمونی رو شونم من واسه تو نامه بی نشونم
تو پا براه چهل ستون روزی من اون شب سیاه بی ستونم
بی تو دلم یه بادبونه پاره غصه هامو به خاطرم میاره
با تو دلم یه آسمون روشن با تو دلم پر از گل ستاره
ای تن تو بهار سبز گلدون بی تو منم اجاق سرد و خاموش
تو مرمری منم یه سنگ خارا بهار من یادم تو را فراموش
جای پاهای تو ، تو کوچه ی ما مونده همینطور
رفتنت این دلو آتیش زده ، سوزونده همینطور
اگه هر شکست ساده ، یه پله واسه رسیدن
این شکستن ، منو از هم زده پاشونده همینطور
بیا بیا برویم به آستانه گلهای سرخ در صحرا و مهربانی را ز قطره قطره باران ز نو بیاموزیم
بیا بیا برویم و مهربانی خود را به خاک عرضه کنیم که دشت تشنه عشق است و
شهر بیگانه
چگونه می گویی, " به هر کجا رویم آسمان همین رنگ است." بیا بیا برویم
آه, من دلم تنگ است
و تو ماندی و یادت ماند و عشقت را چه شد؟؟؟؟
و من بودم خاطراتی فرسوده و فرتوت
و تو رفتی و یادت ماند و دیگر هیچ
ای تویی که همواره با من میزیستی
اگر بودی .......اگر بودی میدانستی
اگر بودی میدانستی که چقدر حریم علاقه ام سرد و محتاط شده است
اگر بودی میدانستی که چقدر تحمل این اوقات بی حوصله و خراب سخت است
اگر بودی میدانستی؟؟؟؟؟؟؟یا من اینگونه حس میکنم؟؟؟؟؟
باشد ........
شاید هم این عبارات و این حروف گنگ و ناباورانه را برای دلخوشی خود مینویسم
می دانم اگر هم بودی هیچ فرقی نمیکرد
| Design By : Night Skin |
Authors
LinkDump
